მოკლედ… დღეს არ ვაპირებ ვწერო 26 მაისის მოვლენებზე არც არაპროფესიონალ ჟურნალისტებზე და არც ტენდენციურობაზე, უბრალოდ ტელევიზია ყელში ამომივიდა… (პირდაპირი მნიშვნელობით იმიტომ, რომ ახლა საშინლად მერევა გული :X ) მოკლედ, ჩემი ხასიათიდან და გარდატეხის ასაკს თან მოყოლილი ტიპიური ნერვოზიდან გამომდინარე ამ ბოლო დროს მგონია რომ ყველაფერი უბედურება მე მჭირს და ამაში ტელევიზიაც აქტიურად მეხმარება… ზამთარში სიცხიანს და საწოლზე მიგდებულს ტვინი გამომიჭედეს იმით რომ ღორის გრიპი მძვინვარებს და შეიძლება მოვკვდე კიდეც ახლა კი, როცა თავს საშინლად ვგრძნობ საჭმლის მომნელებელი ორგანოებიდან უკკებლივ ყველა მაწუხებს… თავი მტკივა და გული მერევა ტელევიზორიდან მესმის ჟურნალისტის მხნე ხმა რომ იკოლის ბაქტერამ უკვე 22 ადამიანი შეიწირა და იგივე ბაქტერია ოღონდ სხვა შტამით საქართველოშიც მშვიდად დასეირნობს და ამის გამო რამდენიმე პაციენტი აპარატზეა შეერთებული… (კარგი კაცო) თან დაწვრილებით მიხსნის სიმპტომებს… მე კი კომპიუტერთან მჯდარი ვცდილობ დავიკიდო მაგრამ არაფერი გამომდის… არადა აქამდე რკინის ნერვების პატრონს სულ მომისპეს ნერვული სისტემა… არა ბატონო, არც მეშინია და არც მუხლები მიკანკალებს… უბრალოდ ყელში ამომივიდა… ამ ბოლო დროს სულ გაბრაზებულ პოსტებს ვწერ და ამიტომ არცერთი არაფრად ვარგა მაგრამ სადღაც უნდა გადმოვაფრქვიო ჩემი ნერვოზის შედეგი… გმადლობთ რომ მიტანთ და ეჭვი მაქვს რომ თუ ასე გაგრძელდა კიდევ ბევრჯერ მოგიწევთ ჩემი ატანა…. მაგრამ თქვენი ნებაა… როგორც სათაურში ვთქვი… არ წაიკითხოთ!!!! აი… ისევ ამტკივდა თავი…
თავსხმა წვიმაში სკოლაში მიმავალს გვერდით პატარა გოგონამ ჩამირბინა, ზურგზე იმხელა ჩანთა ჰქონდა მოკიდებული რომ თვითონ ძლივს ჩანდა. ქუჩაში წვიმის გამო ნიაღვარი მოდიოდა, გოგონა გაჩერდა და გადასასვლელს დაუყო ძებნა მე მივედი, ხელში ავიყვანე და ისე გადავასკუპე გზის მეორე მხარეს როგორც მე მასკუპებდა ხოლმე დედა როცა პატარა ვიყავი… გოგონამ მორცხვად შემომხედა, მერე მეგობართან მივიდა და საოცარი სიამაყით უთხრა მე ის დიდი გოგო დამეხმარაო…. მაშინ გამეცინა 
))) მერე დაბადების დღეზე ტორტის სანთლები ჩავაქრე და სურვილის ჩაფიქრება დამავიწყდა… მივხვდი რომ ზღაპრების წიგნს უკვე მე ვწერდი, ოღონდ ამ ზღაპარს ცხოვრება ერქვა და აღარც მე ვიყავი პატარა პრინცესა. მივხვდი რომ გზაზე გადასვლისას უკვე დიდი ხანია ხელს აღარ ვკიდებდი დედას, აღარ ვიცვამდი ვარდისფერ კაბებს და აღარ მეგონა რომ ერთ დღესაც ფერია მოვიდოდა და ფრთებს მაჩუქებდა. მივხვდი რომ უკვე დიდი ხანი ვიცოდი ნაძვის ხის ქვეშ სათამაშოებს მამა რომ აწყობდა და კარლსონიც არ ცხოვრობდა დეიდაჩემის კორპუსის სახურავზე. წვიმაში ჭრელი ქოლგით აღარ დავდიოდი და გუბეებში აღარ დავხტოდი. ჩემი ძველი თოჯინა ვიპოვე… ისევ ემჩნეოდა ჩემი გაკეთებული ნემსების კვალი, ოღონდ ახლა აღარ გამჩენია სურვილი პირზე ცხვირსახოცი ამეკრა და მისთვის “ოპერაცია” გამეკეთებინა. სახლში მარტო დარჩენის აღარ მეშინოდა და ქუჩაშიც უკვე დიდი ხანია აღარ დამყვებოდნენ. აღარ ვოცნებობდი ჯადოსნურ ჯოხზე და სასახლეში ცხოვრებაზე… მაგრამ…
ძვირფასო მეცნიერებო!
“კომუნისტების დროს” არ მოვსწრებივარ, 1994-ში დავიბადე… აი, მაშინ, შუქი რომ სანატრელი იყო და თუ “ნავაროჩენი კერასინკა” გქონდა მაგარი ტიპი იყავი… მოკლედ, ბნელ დროში დავიბადე, პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით, ჰოდა პატარაობისას სულ მესმოდა ჭაღარაშერეული უფროსების მონათხრობი, რომელიც ყოველთვის ასე იწყებოდა: კომუნისტების დროს…. და შემდეგ ყვებოდნენ ახალგაზრდობის ამბებს, ბოლოს მრავალმნიშვნელოვან ამოოხვრას დააყოლებდნენ ხოლმე და სივრცეს გაჰყურებდნენ სევდანარევი, მაგრამ მაინც ბედნერი მზერით. სანამ საქმის არსს ჩავწვდებოდი ( 
) ყოველთვის მინდოდა მენახა ერთი ჭეშმარიტი კომუნისტი და ცალი თვალით მაინც ჩამეჭყიტა კომუნისტების დროში. ერთ რამეში დარწმუნებული ვიყავი, რაც არ უნდა ყოფილიყო იმაზე უკეთესი იქნებოდა რასაც მაშინ ვხედავდი. ბოლოსდაბოლოს მობეზრებული მქონდა სულ დენის ლოდინი და მეცხრე ბლოკის გაგონებაზე მაჟრიალებდა. მაშინ ძალიან პატარა ვიყავი მაგრამ მშვენიერი მახსოვრობა მაქვს 
გუშინ ჭეშმარიტად მეგობრული დღე იყო… ღამეც.. მოკლედ, გუშინ მე და ჩემმა სამმა დაქალმა ბედობა ერთად გავატარეთ (კიდევ რამდენიმემ ვერ მოახერხა და გული დამწყდა 
) დღისით გავერთეთ, ვიცეკვეთ, ვიცინეთ… ზუსტად რომ ვთქვა ვიმაიმუნეთ… ღამით ოთხივე თბილ საბნებში გავეხვიეთ, რა გასაკვირია რომ ძილი არც ერთს არ გვინდოდა… ჰოდა დავიწყეთ ლაპარაკი ყველაზე და ყველაფერზე… ეჭვი არ მეპარება რომ მეგობრები ყველას გყავთ, ადამიანები, რომლებსაც ისე დაუახლოვდით, რომ თვითონაც ვერ შენიშნეთ როგორ შემოვიდნენ ისინი თქვენს ცხოვრებაში, ადამიანები, რომლებსაც სხვებზე უკეთ ესმით თქვენი, რომლებთან ერთადაც დადიხართ სხვადასხვა ადგილებში, ერთობით, რომლებსაც ენდობით და ვისი იმედიც გაქვთ… საოცარი რამაა მეგობრობა და დარწმუნებული ვარ ამის დასამტკიცებლად ბევრი ლაპარაკი არ დამჭირდება, მაგრამ ზოგჯერ ამ გართობასა და სიცილში ჩრდილქვეშ ექცევა ის, რასაც მე ნამდვილ მეგობრობას ვეძახი… არა, ის არ ქრება, უბრალოდ იმალება და ურთიერთობაც გართობის საზღვრებს არ სცილდება… შენმა მეგობარმა ისევ ყველაფერი იცის შენზე, იცის რა ხდება შენს ცხოვრებაში, სად დადიხარ, ვინ მოგწონს, რა პრობლემები გაქვს, მაგრამ მან არ იცის რას გრძნობ შიგნით, უფრო ღრმად… ნუ, მოკლედ, რატომ დავიწყე ამაზე ლაპარაკი, უბრალოდ, გუშინ ღამით ერთ-ერთი მორიგი გულახდილობის საღამო გვქონდა… ვისაუბრეთ იმაზე რაზეც ყოველდღე არ ვლაპარაკობთ ( და არცაა საჭირო ყოველდღე)… არაფერი განსაკუთრებული, უბრალოდ ის ვთქვით რასაც ვერ ვიტყოდით სხვა ადგილას და სხვა ვინმესთან… ეს ყველაფერი ისედაც ვიცოდით მაგრამ არასოდეს გვითქვამს (თუ წინა გულახდილობის საღამოს არ ჩავთვლით, მაგრამ ყოველთვისაა რაღაც ახალი 
მისკდება, მაგრამ მერე რა 
5 წუთში ახალი წელი დადგება.. გილოცავთ ყველას და გისურვებთ რომ ბედნიერი და წარმატებული ყოფილიყოს თქვენთვის 2011 წელი… არ ვიცი რა ვთქვა… საახალწლო განწყობა არ მქონია, მაგრამ ახლა მგონი რაღაც სხვანაირი ვიგრძენი… რაღაც ახალი… მიყვარხართ და სურვილების ასრულებას გისურვებთ… ამბობენ ახალი წლის ღამე ჯადოსნურიაო… ვნახოთ 
2011_ში შევხვდებით -
ბოლო კომენტარები
ნინოკირცხალია on მუსიკა… vazovsky on გავიზარდე ?.. BergFrau on გავიზარდე ?.. vazovsky on მე და ტელევიზია :))) (არ … გვირილა on მე და ტელევიზია :))) (არ …
